سلسله مباحث کوثر — بخش چهارم

در مبحث گذشته بیان شد که حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) حوریه‌ای است که در قالب بشر ظهور کرده است؛ و هر آنچه درباره معرفت حضرت صدیقه کبری نتوانیم بگوییم، تازه آغاز معرفت فاطمی است.

روایت است که پیامبر اکرم (ص) خطاب به عایشه می‌فرمود:

فاطمه بهشت من است؛ هرگاه مشتاق بوی بهشت می‌شوم، فاطمه‌ام را می‌بویم.

اما نه بهشتِ ما که از خاک هستیم؛ بلکه بهشتِ پیامبری که از یکی از انوارش، عرش خلق شده است!

تا کی باید حضرت فاطمه زهرا (سلام‌الله‌علیها) را تنها در حد حجاب، خانه‌داری و همسرداری معرفی کرد؟ این توصیفی است که بسیاری از زنان عادی نیز دارند؛ پس تفاوت ما با ایشان چیست؟

سخن گفتن از معارفِ ولایت و ناموس خدا را هر دلی نمی‌تواند هضم کند؛ چراکه حمل ولایت دشوار است.

امام صادق (ع) می‌فرمایند:

همانا امر ما دشوار و تحمل آن سخت است؛ آن را حمل نمی‌کند جز فرشته‌ای مقرّب یا پیامبری مرسل یا مؤمنی که خداوند قلبش را به ایمان آزموده باشد.

💎 پس این معارف را هر کسی نمی‌تواند حمل کند. حضرت فاطمه، «أمّ الأئمة و الأبرار» است؛ إِنَّهَا لَيْسَتْ كَنِسَاءِ الآدَمِيِّينَ؛ او مانند زنان آدمیان نیست…