سلسله مباحث کوثر — بخش سوم

در مبحث گذشته بیان شد که اصلِ خیر، اهل‌بیت هستند و اصلِ شر، دشمنانِ اهل‌بیت؛ و معرفتِ حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها، حتی در بهشت نیز محدودیتی ندارد.

علامه میرجهانی در کتاب «جُنَّةُ الْعَاصِمَة» نوشته‌اند:

هنگامی که اهلِ بهشت در نعمت‌های بهشتی هستند، ناگهان نوری سراسر بهشت را فرا می‌گیرد. بهشتیان گمان می‌کنند خورشید است و می‌گویند: پروردگارا، مگر نفرمودی که در بهشت خورشیدی نیست؟ ملکِ موکلِ بهشت به آنان می‌گوید: «فاطمه و علی لبخند زدند و بهشت از نور لبخند آن دو روشن شد.»

اینجاست که باید پرسید: فاطمه کیست؟ آیا ما خودمان را شناخته‌ایم که بتوانیم فاطمه را بشناسیم؟

هر کس خود را بشناسد، پروردگارش را شناخته است.

امیرالمؤمنین (ع) می‌فرمایند:

«آیا گمان می‌کنی موجود کوچکی هستی، در حالی که عالم‌های بزرگ در وجود تو نهفته است؟»

در روایت داریم، تمام آسمان‌ها و زمین‌های هفت‌گانه، مَثَلی است از وجود انسان. انسانی که دارای عوالم گوناگونی است چون جسم، روح، نفس، و مراتب دیگر.

بنابراین، برای رسیدن به فاطمه‌شناسی، باید از خودشناسی آغاز کنیم؛ و اگر حضرت فاطمه را بشناسیم، خودمان را نیز شناخته‌ایم.

در ماجرای معراج پیامبر (ص)، سیبی بهشتی برای ایشان آورده شد که آن را تناول کنند، سیبی که رایحه‌اش بر تمام رایحه‌های بهشتی غلبه داشت و آن نطفه‌ی فاطمه بود. از همین رو در زیارت، حضرت فاطمه را چنین خطاب می‌کنیم:

سلام بر تو ای سیب بهشت.

پیامبری که از یکی از انوارش عرش الهی خلق شده، ذاتِ اقدسِ الهی به او امر می‌کند چهل شب به عبادت بپرداز، از حضرت خدیجه دوری کن و چهل روز روزه بگیر؛ تا نطفه‌ی فاطمه را در صلبِ تو قرار دهم.

بعد از چهل شب، به محض اذانِ مغرب، جبرئیل نازل شد و گفت: «یا محمد! اولِ وقت، نماز نخوان و نطفه‌ی فاطمه را منعقد کن.»

تمام این مراحل، مقدمه‌ای بود تا جسمانیتِ حضرت فاطمه در عالم ظاهر شود؛ فاطمه‌ای که در قالبِ بشر ظهور کرده است، اما:

فاطمه همچون زنانِ آدمیان نیست؛ او حوریه‌ای است که در قالبِ انسانی ظهور کرده است.