احراقِ کدامین بیت؟
مصیبة الزهراء (س)
سلسله ~۲ دقیقه مطالعه

احراقِ کدامین بیت؟

بخش ۴

در کتاب مجید است که:

«فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ» [۱]

روایت است که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) در مسجد حضور داشتند. مردی برخاست و پرسید: «أَيُّ بُيُوتٍ هَذِهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟» — منظور کدامین خانه‌هاست؟

فرمودند: ⚜️ «بُيُوتُ الْأَنْبِيَاءِ» — خانه‌های پیامبران.

💢 آنگاه ابوبکر برخاست و با اشاره به خانه علی و فاطمه پرسید: «وَهَذَا الْبَيْتُ مِنْهَا؟» — و این خانه هم از آن‌هاست؟

فرمودند: ⚜️ «نَعَمْ مِنْ أَفَاضِلِهَا» [۲] — آری، از بهترینِ آن‌هاست.

و در جای دیگر فرمودند: «هِيَ بُيُوتُ الْأَنْبِيَاءِ، وَ بَيْتُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ» [۳]

و چون آیه تطهیر نازل گردید:

«إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا» [۴]

— پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) شش ماه، هر بامداد، سجاده خویش را رو به درِ بیتِ فاطمی می‌گستراند که قبله‌گاهِ مسجد بود، و نماز می‌خواند؛ و سپس تمام‌قد و با احترام می‌فرمود:

«السَّلَامُ عَلَيْكُمْ يَا أَهْلَ بَيْتِ النُّبُوَّةِ» [۵]

💢 و شیطان خوب می‌داند کجا را به آتش بکشد.

محمد (صلی الله علیه و آله) با این در از دیرباز آشناست. این درِ خانه کسی است که فریاد «أَنَا الْكَعْبَةُ» [۶] سر می‌دهد — که حقیقتِ کعبه منم. این در، «بابِ حطّه»ی امت است [۷].

هر که را فاطمه (سلام الله علیها) اجازه ورود دهد، در حصنِ حصین نجات یافته است؛ و دیگران ساکنانِ قعرِ جهنم‌اند. اینجا مسکنِ «بابُ الله» است [۸].

و این در، یک برزخ است. دری که باطنش رحمتِ مطلقِ الهی است — آغوشِ مادرِ هستی — و در ورای آن، آن‌سویِ در، عذاب است و آتشِ جهنم [۹].

💢 مگر نه اینکه این ملعونان را تابوتی است در قعرِ جهنم، که هرگاه درِ آن تابوت گشوده می‌شود آتش زبانه می‌کشد و جهنمیان را دربر می‌گیرد؟ [۱۰]

  1. سوره مبارکه نور، آیه ۳۶
  2. البرهان في تفسير القرآن، ج ۴، ص ۷۷
  3. بحار الأنوار، ج ۱۱، ص ۴۳
  4. سوره مبارکه احزاب، آیه ۳۳
  5. زاد المعاد، ج ۱، ص ۲۹۶
  6. بحار الأنوار، ج ۳۸، ص ۱۹۹ · المناقب، ج ۳، ص ۲۰۲
  7. سوره مبارکه اعراف، آیه ۱۶۱ · إثبات الهداة، ج ۲، ص ۱۲۹
  8. البرهان في تفسير القرآن، ج ۴، ص ۲۹۴
  9. سوره مبارکه حدید، آیه ۱۳
  10. البرهان في تفسير القرآن، ج ۵، ص ۸۱۱
❖   ❖   ❖