می‌گرید — اما نه بر خویشانش

عثمان بن ابان از امام صادق (علیه السلام) درباره این آیه شریفه پرسید:

«…مردان و زنان و کودکان مستضعف، آنان که می‌گویند: پروردگارا! ما را از این شهری که مردمش ستمگرند بیرون بر…»

و حضرت فرمودند: ⚜️ «نَحْنُ ذَلِكَ» — آن مستضعفان ما هستیم.

آری — این خاندان نبی صلی الله علیه و آله و سلم هستند. اینان نزدیکان پیامبرند؛ همانان که نصّ قرآن به ایشان هدایت می‌نماید:

و مردمان را در پاداش رسالت نبی عهده‌ای نیست جز دوستی ایشان, که رسالت را جز هدایت به سوی ایشان هدفی نبود:

آمده بود تا عَلَم‌های منصوبِ الهی را برافرازد — آن پرچم‌ها که داعیان به سوی خدایند و دلیل‌های خشنودی او: «اَلسَّلَامُ عَلَى الدُّعَاةِ إِلَى اللَّهِ».

و این محمد است که می‌گرید — نه بر خویشانِ خویش، که بر محل‌های شناختِ خدا، و مسکن‌های برکتِ خدا، و معدن‌های حکمتِ خدا، و حافظان سرِّ خدا، و حاملان کتابِ خدا:

بر آنان که حقشان هرگز شناخته نشد، و همواره غریب‌اند و غریب‌الغربا.

می‌گرید — نه بر برادرش، که بر حقیقتِ عالم.

می‌گرید بر کسی که جز به محبتش احسانی نیست، و جز به تکریمش ایمانی، و جز به ولایتش اسلامی و نمازی ^[۵]؛ بر کسی که خود امرِ خداست و خود صاحبِ امر، و آشکارکننده امرِ خدا ^[۶] — اما مأمور به سکوت، و به صبر در برابر آنان که عهد الهی را شکستند و امر الهی را نادیده گرفتند:

می‌گرید — اما نه بر دخترش، که بر «أُمّ أبیها». بر او که مادرِ آفرینش است و عالم از مشکاتش هستی می‌گیرد. بر او که برزخِ میان حق و باطل است. بر او که رحمتِ مطلقِ الهی است.

و همین رحمت است که پشت دری می‌ایستد که در ورای آن، عذابِ الهی خودنمایی می‌کند:

می‌رود تا عالمیان فردای قیامت حجت را تمام‌شده بیابند.

می‌گرید بر چهره فاطمه — شمسِ عصمت — آنگاه که ظلمتِ دستانِ شیطان آن را فرا می‌گیرد.

و می‌گرید نه تنها بر دو سبطش، که بر همه سفینه‌های نجات و عَلَم‌های هدایت و چراغ‌های تاریکی؛ بر آنان که خونشان مباح می‌شود، و بر مردگانی که به یُمن ایشان روزی می‌خورند:

گرگانِ درنده بر پاره‌پاره کردنشان می‌افتند. و سلام بر آن جان‌های پاک:

در معرکه دو کون فتح از عشق است / هر چند سپاه او شهیدند همه

و این صادقِ اهل بیت (علیه السلام) است که می‌فرماید:

به خدا سوگند از ما نیست مگر کشته‌ای شهید — و مقصودش فرزندان فاطمه است، همان محسنانِ عالم، که به جای محسنش به فاطمه ارزانی شدند.

آنچه گفتیم قطره‌ای از شأن امام نیست. امام را مقامی بس والاتر از این‌هاست. این گفته‌ها، و بسی بالاتر از این‌ها، خاصّ شیعیان امام است — آنان که از اهل بیت‌اند و اهل بیت از ایشان: