انقلابِ خاموش

محمد (صلی الله علیه و آله) سرّ وجود است و غایت موجود — همان که حدیث قدسی در شأن ایشان می‌فرماید:

و آنگاه که او می‌رود، نیستی و بی وجودی سر به طغیان برمی‌دارد؛ و آنان که با ناسپاسی خویش در پیمان «ألست» جز هیچ و لا و سراب را نشایستند، بر امّ محمد — «أُمّ أبیها» ^[۲] — می‌تازند؛ بر او که مادر هستی است و ریشه مطلق هر خیر ^[۳]، و او را با آتش کینه و حقد می‌آزارند.

و درخورِ این آیه می‌گردند:

و گروهی را نیز با خود در همین عقب‌گرد همراه می‌کنند، تا آنان هم مخاطب این آیه شوند:

و چنین است که فاطمه (سلام الله علیها) می‌فرماید: اگر پدرم بود، اینان هرگز چنین گستاخ نمی‌شدند. و آنگاه که در خانه فاطمه آن گذشت که هرگز نمی‌بایست، بانوی عالم دست شکوا برداشت و فرمود:

آری — تا محمد (صلی الله علیه و آله) بود، کسی را یارای جسارتی نبود. که محمد پیوسته نمازِ ولایت علوی برپا می‌داشت و خویش را فدای فاطمه‌اش نموده بود؛ علی (علیه السلام) را بی‌وقفه به فضائلش می‌ستود و آن عَلَمِ منصوبِ الهی را برمی‌افراشت، و فاطمه (سلام الله علیها) را در کلامِ سبحانی غرق می‌نمود:

و بدین‌سان بانوی عالم آشکارا می‌گرید و می‌فرماید:

و از مهاجرین و انصار شکایت می‌کند: که امیرمؤمنان (علیه السلام) او را و حسن و حسین و زینب و ام کلثوم را در سیاهی شب به خانه‌هایشان می برد؛ آنان را به یاد خدا و رسولش می انداخت، و آن پیمانی را که خدا و رسولش در چهار موضع در زمان حیات پیامبر ^[۹] از ایشان بر بیعت با او و تسلیم در برابر او گرفته بودند به یادشان می آورد. و همگی وعده یاری فردا می دادند. و بامداد، همه به گوشه خانه‌های خود می خزیدند و به خواریِ بندگیِ شیطان تن می دادند. ^[۱۰]

و این‌چنین است که فاطمه (سلام الله علیها) انقلابی برپا می‌کند —خاموش! — که تا ابد شعله‌ور بماند.

فاطمه سرّ است، و سرِّ سرّ، و سرّ مستتر ^[۱۱]؛ و انقلابش نیز پوشیده و مستور است، و چشمانی می‌طلبد رها از حجاب‌های ظلمانی.